Het was zaterdag. Tussen negen uur die ochtend en twee uur ’s middags. Muziek was de verbindende factor, maar de mensen die er door waren verbonden, maakten vooral indruk op me. Ieder op zijn of haar manier. Tussen het presenteren en aankondigen door heb ik soms ademloos geluisterd en gekeken. Ik zag echtheid. Be- en verwondering. Pure emotie soms, in de letterlijke betekenis van beide woorden. Genieten. En een spiegel voor mezelf, realiseerde ik me ook.
De generale repetitie was vandaag. De negen kandidaten van Funfactor hadden er naar uitgekeken. Zij waren overgebleven uit de voorronde van een dikke maand eerder. Zij, plus nog een reserve. Met z’n tienen stonden ze vanochtend op de bühne. De begeleidingsband FEZZ had hun nummers de afgelopen weken ingestudeerd. De vanzelfsprekendheid waarmee FEZZ dat al een paar jaar doet is een voorbeeld van mijn eerste genieten vanochtend. FEZZ liet zien en horen dat het instuderen van de nummers prima gelukt was.
Wat volgde was tien keer een muzikale ontmoeting. In mererlei opzichten. De band met de Funfactor-artiest, maar ook de ontmoeting van deze muzikale samensmelting met het meegekomen publiek. Tel daarbij de sfeervolle en gastvrije ambiance op van de aula van het mooie gebouw van de Gilde-opleidingen en het plaatje is compleet. Voor mij ’n tweede voorbeeld van de verwondering van deze ochtend en middag.
Bewondering, vervolgens voor de Funfactor-artiesten zelf. De verscheidenheid aan emoties en vooral de echtheid ervan, raken me telkens weer. Het pure plezier van de één komt binnen zonder kloppen terwijl de diepe concentratie van de ander een bijna even zo diepe indruk bij me achterlaat. Binnen de kaders van hun mogelijkheden lijkt er geen enkele grens. De zachte, zuivere stem van een kandidate met een door een spasme beperkte ademsteun maakt net zoveel indruk als het enthousiaste stemgeluid van een door adrenaline bijna stuiterende energiebundel. Wat een echtheid, denk ik, terwijl ik er naar kijk. Puur, zonder bijgedachten. En dat maakt me stil.
Een duo, twee totaal van elkaar verschillende individuen, accordeert muzikaal perfect met elkaar. Een jongen en een meisje. Een deel van de fans is herkenbaar aan de haren van de zangeres. Duizend vlechtjes, ritmisch van symmetrie. Het laat de gedetailleerde aandacht zien die de mensen om haar heen aan haar hebben gegeven. En aan elkaar, want dezelfde vlechtjes zie je ook bij haar zussen en haar moeder. Bewondering, ook voor dat onderdeel van deze muzikale happening. Muziek verbindt, maar elkaars haar op liefdevolle wijze doen doet daar niet voor onder. Verbondenheid kent vele gedaantes.
Van wéér een andere orde is de verbondenheid die de vrijwilligers van Funfactor ten toon spreiden. Naar elkaar toe maar zeker ook naar de Funfactor-kandidaten toe. En, wetende dat Funfactor onderdeel uitmaakt van Funpop, nóg meer verbondenheid door de aanwezigheid van een aantal Funpop-vrijwilligers bij de generale repetitie van Funfactor. De jongste vrijwilliger die aanwezig is, met knalrood Funpop-shirt, is volgens mij bijna één jaar. Het liedje ’de glimlach van een kind’ lijkt voor hem gezongen.
En zo komen ze voorbij, in een ochtend en een middag. Voorbeelden van echte emoties en pure bewondering. Je moet je er wel even voor openstellen maar heel veel moeite kost dat niet. Juist vanwege die echt- en oprechtheid. Geen verpakking van voorbedachte rade of aangeleerde terughoudendheid. Geen sluiers van gekunstelde correctheid of dubbele agenda’s. What you see is what you get.
En dat, opnieuw, maakt me stil. Van respect. En van het besef dat wat deze mensen uitstralen van een kwaliteit is die bij lange na niet door iedereen van ons wordt gehaald. Laat ik voor mezelf spreken en die spiegel van vandaag vooral mezelf voorhouden. Want tot in het diepst van mijn vezels voel ik dat er in dat opzicht nog werelden te winnen zijn. Een ontdekkingsreis is op zijn plaats. Een wereldreis naar emoties.
Ik beperk me, ter illustratie ervan en tot slot, tot een paar titels van liedjes die vandaag gezongen zijn. Voor die het wil en zich er in herkent, te gebruiken als routekaart voor een mogelijk ophanden zijnde reis naar de eigen emoties. Want, zoals gezegd, je moet je er wel even voor open stellen en het willen zien: kijk bijvoorbeeld eens ècht naar ’de glimlach van een kind’.
’Vrienden voor het leven’, ’Would you be happier’ en ’Love shine a light’ zijn drie andere titels die tot denken kunnen aanzetten. Doe er uw voordeel mee. Ik wens ook u alvast een prettige reis. En als u een mooi tussenstation zoekt, dan zou dat Funpop kunnen zijn, op 24 en 25 mei aanstaande. Op zondag 25 mei kunt u de kandidaten van Funfactor komen bewonderen. Ik beveel het u van harte aan. Écht waar!
Geert van den Munckhof 