Sven K., Benno L. en Sjinkie K.

Precies drie uur, zaterdagmiddag. Over drie-en een half uur word ik verwacht in de studio. Dan moet ik méér hebben dan deze paar regels. Maar wat? Ik kan nu al wel verklappen dat het gelukt is, en dat heeft alles te maken met het rennen van 5 km. Hoe dat zit? Lees vooral verder.

Vanmorgen heb ik de kranten gelezen voor inspiratie. Veel aanknopingspunten gezien voor mijn radiocolumn. Misschien wel té veel, want echt inspirerend heeft dat niet gewerkt. Tussendoor nog een begin gemaakt aan de cryptogram uit de Limburger. Een kopje koffie gedronken. De laptop opgebouwd en Word alvast opgestart. Mijn twee duimen op de spatiebalk gelegd en de rest van de vingers op het toetsenbord. Vroeger geleerd van Scheidegger. Kan ik ook met de ogen dicht, omdat onder de wijsvingers een riebeltje op de toetsen ‘f’ en ‘j’ is gemaakt. Zo hebben het witte neppapier op het scherm en ik elkaar een tijd lang blanco aangekeken.

Als de inspiratie dan uitblijft, moet je op een gegeven moment wat anders. De vaatwasser maar ingeruimd met dat wat er nog in pastte. Aangezet. Renkleren alvast aangetrokken en even later besloten om eerst 5 km te gaan rennen. Tijdens dat vaste rondje naar het station Horst-Sevenum en via Hegelsom terug, zou er toch wel wat inspiratie in mijn hoofd opkomen, was mijn veronderstelling.

Tja, en waar denk je dan aan onder het lopen. Eigenlijk aan het zelfde als wat er vanochtend in de krant stond. Alleen dan korter en meer in beelden. De shorttracker die paginagroot huilend gefotografeerd was. Vier jaar trainen voor nop door één scheve schaats. In de Volkskrant Stella Bergsma die Benno L. uitnodigt om bij haar te komen wonen, op de woonboot, als hij niet in Leiden wil blijven. Geniaal stuk, getiteld ‘Kom, schuil maar bij mij’.

Mijn tweede kilometer blijkt achteraf de snelste.  De gedachten blijven bij Benno L. te Leiden. Hij mag er blijven van de burgemeester. Die hoofdletter L -dat is shift, ringvinger rechterhand constateer ik mindful- houdt me bezig. Die L. suggereert anonimiteit, maar dat station lijkt pijnlijk gepasseerd. Benno is gelocaliseerd en het vastgepinde middelpunt van alle aandacht. One-hundred-and-eighty! Alle pijlen zijn gericht op hem. Maar ook op de shorttrackers en de baanschaatsers.

Benno kan geen stap zetten, laat staan 5 km gaan rennen of schaatsen. Ja, met vrijwilligers schijnt er iets mogelijk te zijn voor hem, maar of hij dat inspirerend vindt? Zou hij ook kranten lezen, ter inspiratie voor het een of ander? Dan zal dat de laatste tijd toch ook niet meevallen, lijkt me. Als je alleen maar aan je scheve schaats herinnerd wordt, al dan niet terecht, dan is het leven geen lolletje. Dan zou je zomaar huilend paginagroot kunnen worden afgebeeld in een Volkskrant. Maar die hoofdletter L. verhindert dat. Jaren opgesloten om je straf uit te zitten en als je dan vrij komt, is dat allemaal voor nop. Die scheve schaats blijft scheef. Omdat het recht niet meer gezien wordt.

Mijn persoonlijke vijf kilometer-race blijkt aardig vlak. De derde kilometer is iets langzamer dan de tweede, maar nog aardig op tempo. Ik spoor mezelf aan om vol te houden. Blijven lopen. Terwijl er niemand achter me aan zit. Ik denk weer aan Benno L. Die nergens naar toe kan lopen, terwijl iedereen achter hem aanzit. Ondertussen haalt het nederlands mannentrio goud op in Sotsji bij de ploegenachtervolging. Ook zij zitten achter elkaar aan, maar daar hoort het erbij. Hoewel Bergsma er blijkbaar niet meer bij wil horen. Iets of iemand heeft hem doen besluiten om vanochtend een keuze te maken. Dat mag. Het leven gaat net zo goed door. Want het goud telt. De nederlandse vrouwen doen even later hetzelfde als wat de mannen deden. Goud. Nederland is blij. De vreugde overheerst, ook in Leiden. Maar hoe lang, vraag ik me af. Er zit spanning op, vertelt Sven Kramer in een interview. Ook de andere twee schaatsers hebben het over die spanning in de race. ‘Je moet het toch nog maar doen’ is hun verklaring.

Mijn spanning zit vooral in de bovenbenen voel ik bij de vierde kilometer. Ik ben dan in Hegelsom en probeer mijn ademhaling en loopritme op elkaar af te stemmen. De laatste kilometer van de geplande afstand gaat in. Het einde komt in zicht. Ik kan weer tevreden zijn over mijn tijd, hoewel ik toch nog steeds sneller wil. Een zelfopgelegde eis. Slaaf van mijn eigen wensen. Knecht van mijzelf als baas. In het shorttracken heeft Sjinkie in dat opzicht zijn achternaam mee. Hij haalde individueel brons. Maar met zijn groepje wilde het gisteren niet lukken. Vandaar die huilende shorttracker in de Volkskrant vandaag. Naast de columns en commentaren over Benno L. Veel goud voor Nederland, maar lang niet alles blinkt.

Mijn race zit er op. Nu dus nog achter de computer. Twee duimen op de spatiebalk en de rest van mijn vingers op de toetsen. Gedachten de vrije loop en de vingers laten bewegen. Drie thema’s met elkaar verweven. Benno, Sjinkie en Sven. Mooie namen. Voor jongens. Jorien of Ireen voor als het een meisje wordt. Ook die kinderen worden weer groot. Halen straks gouden medailles. Of staan huilend in de krant van later. Niemand weet waar de toekomst naar zal leiden. En zij die het denken te weten, vergissen zich vaak. Hoe is het met die gast bij Pauw en Witteman, die niet dreigde maar wel aangaf dat ‘zaterdag de deadline was’. Heeft hij vandaag ongelijk gehad? Of haalt hij zijn recht later? Ik vraag me af of hij in de gaten heeft dat hij dan zijn eigen scheve schaats rijdt.

Ik doe m’n ogen dicht en voel met mijn vingers over de toetsen. Ik vind de ‘f’ en de ‘j’ en zet er een punt achter.

 

 

 

 

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s