Tag: fietsgedicht

Witte klaver…

witte klaver bij mijn voeten
op het veld wordt hard gewerkt 
wuivend gras lijkt me te groeten
alsof het mij heeft opgemerkt

vanaf het bankje bij de eik
spreekt elke spriet dezelfde taal
wat ik ook hoor of waar ik kijk
‘t past allemaal in één verhaal

een houtduif vliegt aan me voorbij 
heeft niks te willen, niks te moeten
heel even past dat ook bij mij
en bij de klaver aan mijn voeten…

Op de fiets…

omgelegd groen 
vers gesneden

ligt te drogen 
in de wind

en daarnaast
geschoren schapen

vers ontkleed
hun ding te doen

naakte grazers
kale weiden

alles beweegt
niet te vermijden

Blaasbloem…

het is niet 
sinds dat ik opa ben
dat ik een paardebloem 
niet meer herken

maar blaasbloem
geeft toch keer op keer
verschil praktijk en theorie
nog net ‘n beetje beter weer

zeker wanneer
het moeilijk wordt
schiet menig weten
vaak tekort

dan is er
tegenstrijdigheid
niemand tot 
compromis bereid

ik denk dat ik 
een paardebloem
voortaan gewoon een 
blaasbloem noem

Zondagochtend

Eigen weg…

ik ga vandaag mijn eigen weg
maak foto’s van de bloemen
maar wat het is dat mij hier brengt
dat kan ik niet benoemen 

ik had het straks al bij de eik
gestopt en even stilgestaan
ik voelde rust en onrust tegelijk
en koos er voor om door te gaan

wat bleef was tegenstrijdigheid
van wit en zwart, geluk en pech
waarschijnlijk raak ik dat nooit kwijt
en zoekt mijn hart z’n eigen weg