Hans belde me in de zomer van 2023. Of ik zijn huwelijk met Estel wilde voltrekken, op 8 december van dat jaar. Hij had op de site van de gemeente gezien, dat ik ambtenaar van de burgerlijke stand was. Ik heb hem toen eerst doorverwezen naar de gemeente, waar huwelijksvoornemens om te beginnen moeten worden geregistreerd. Dat ging hij regelen, vertelde hij, maar vroeg en passant of ik 8 december toch alvast vrij wilde houden. Aan zoveel voortvarendheid en ontwapenend vertrouwen kon ik geen weerstand bieden. Hun trouwdatum noteerde ik alvast in mijn agenda. Later begreep ik dat hij Estel toen nog niet gevraagd had.
‘Kan ik mijn afscheid bij jou in de zaak houden?’ vroeg Hans aan John van Passi. Passi was de plek waar Hans al jaren, vóórdat hij naar zijn werk ging, ’s morgens heel vroeg kwam, voor een speciale koffie en een lekkere bonbon. In de coronatijd voor een coffee-to-go en zo nu en dan ook voor een goed gesprek aan de stamtafel met gelijkgestemden, waarbij 2 meter soms een rekbaar begrip bleek. Tussen Hans en John ontstond een vriendschap en een groeiend onderling respect. John hoefde dan ook niet lang na te denken om Hans toe te zeggen dat zijn afscheid bij Passi kon plaatsvinden.
8 december 2023 stond ik als ambtenaar van de burgerlijke stand voor een feestelijk gezelschap, met als stralend middelpunt Estel als bruid en Hans als bruidegom. Ze waren een paar jaar eerder via de datingsite Lexa bij elkaar gekomen. Allebei uit een vorige relatie en allebei met twee opgroeiende pubers van ongeveer dezelfde leeftijd. Op Lexa had Hans om tactische redenen een paar jaartjes van zijn leeftijd afgehaald, maar op een van de eerste live-dates met Estel was dat het eerste dat hij bekende. Zijn argument dat leeftijd enkel en alleen maar tussen de oren zat, kon Estel vrij snel accepteren. Een besluit dat ze sindsdien geen enkel moment meer berouwd heeft.
16 maart 2026 werd het oordeel geveld. Hans was uitbehandeld. Zijn laatste hoop op een stamceltransplantatie werd hem in Maastricht ontnomen en ook in Groningen zag men er de onmogelijkheid van in. Een muterend gen in zijn bloed, een zeldzame combinatie van factoren, zou met zekerheid voor afstoting zorgen en de therapie bij voorbaat kansloos maken. Dus uitbehandeld. Wat jarenlang al op de achtergrond meespeelde, maar altijd met medicijnen en een onwaarschijnlijk krachtige positiviteit van Hans zelf, nauwelijks zichtbaar was geweest, werd nu in korte tijd werkelijkheid. Zijn afscheid was aanstaande. Diezelfde dag sprak ik hem, toen hij mij vanuit Passi zag lopen over het Wilhelminaplein, naar me toe kwam en me vroeg of ik met hen binnenkort wilde afspreken om dat naderende afscheid met hem en Estel te bespreken.
Hans had aan het begin van hun relatie een huis in Horst en Estel woonde nog in Sevenum. Hans was zijn huis al fanatiek aan het verbouwen en Estel kon haar invloed meteen mee laten gelden, toen ze samen besloten om in Horst samen te gaan wonen. Tussen de bouwactiviteiten door ondernamen ze leuke dingen. Ze bezochten zomerse terrassen, gingen naar festivals en concerten, samen of met vrienden, genoten van stedentrips, van etentjes met de kinderen en zorgden er hoe dan ook voortdurend voor dat ze elkaars leven zo plezierig mogelijk maakten. Dat lukte met verve. De kinderen werden ouder, kregen een vriend of vriendin en de lange tafel, die na de verbouwing al een wezenlijk onderdeel van de keuken vormde, werd meteen nog een stuk langer gemaakt. Hans zag problemen als uitdagingen die gewoon opgelost moesten worden.
Met bloedtransfusies heeft Hans zijn laatste weken op momenten heel bewust nog invulling gegeven. Gepland op donderdag voor het Paasweekend bijvoorbeeld, om dan met Pasen samen met de kinderen nog een prachtige dag te kunnen beleven. Ze maakten een schitterende fotoshoot samen en genoten van elkaars aanwezigheid. Herhaaldelijk vertelde Hans aan zijn naasten hoezeer hij hen bewonderde en van hen hield. Hij had een mooi leven gehad, hield hij hen voor en wenste hen hetzelfde toe. Zijn positiviteit tot op het laatst was bewonderenswaardig, maar tegelijk niet altijd makkelijk voor hen die heel dichtbij hem stonden. In een van die laatste weken zag ik Hans en Estel nog op het terras bij Passi, genietend van wat lekkers. De bloedtransfusie gaf hem voldoende energie om weer even te genieten. Maar de periodes tussen die bloedtransfusies werden steeds korter en Hans merkte zelf ook dat het einde naderde. In overleg met Hans is toen ook de link gelegd naar uitvaartverzorging Yvonne Vos, in de persoon van Ron Bosmans.
Hans maakte met iedereen een praatje, als hij bij Passi was. Onder het genot van een cortado-koffie en een bonbon, was hij door de week altijd een graag geziene gast. Het personeel kende hem en hij kende het personeel. Op vrijdagen werden er acht bonbons gekocht voor het weekend en dan was het voor Hans en Estel vaste prik om op zaterdag- en zondagochtend thuis te genieten van een heerlijke koffie op bed, eveneens met één bonbon. De overige bonbons gingen ook wel op, als bijvoorbeeld de kinderen in het weekend van hun studiesteden thuiskwamen. Op de lange tafel stond altijd wat lekkers klaar.
25 april 2026 overleed Hans thuis. In het bijzijn van Estel, zijn kinderen en zijn zussen Jacqueline en Marianne. Hij had zelf aangegeven dat het niet meer ging. De man die marathons had gelopen, triathlons had bedwongen, moest uiteindelijk zijn meerdere erkennen in de ziekte, die hij zo lang voor had kunnen blijven. ‘Beter 5 mooie jaren, dan 10 slechte, was je motto’, vertelde Estel als laatste spreker op zijn afscheid op 1 mei. Daarvóór hadden Luca, Meike, Jacco en Sienna ook hun herinneringen aan Hans gedeeld met de aanwezigen. Net als zijn zus Jacqueline, zijn nichtje Lisanne en zijn vriend Dennis. Zij en alle andere aanwezigen bij het besloten afscheid, zagen de foto’s voorbijkomen op speciaal uitgezochte muziek. Sommige nummers had Hans zelf nog uitgekozen. Andere door zijn kinderen en Estel. De foto’s, verzameld door Meike, en willekeurig verspreid over de verschillende nummers, liepen zo nu en dan op wondermooie wijze synchroon. De zinnen uit de nummers ‘Laat me Los’ of daarna ‘Hoe hou ik dit vast’ vertolkten op indrukwekkende wijze het dilemma tussen de wil om te leven en het onvermijdelijke van de dood.
Hans heeft zijn afscheid zelf mee vormgegeven. Dat het bij Passi kon, vond hij een fijne gedachte. Zeker ook omdat de sfeer die hij daar altijd gevoeld had, ook de sfeer moest zijn, zoals hij die zich bij zijn afscheid voorstelde. Ongedwongen, informeel, met elkaar een praatje maken. Een lekkere koffie, een bonbon en genieten van elkaar met de muziek op de achtergrond. Die plannen heeft hij zelf mee concreet gemaakt. Een cortado voor iedereen moest het worden. Met een bonbon. Daarna broodjes en als afsluiter een mini-ijscoupe met caramel-zeezout, én een toefje slagroom. Het nummer ‘Der Weg’ van Herbert Grönemeyer moest worden gedraaid evenals de 8 minuten durende live-versie van het Led Zeppelin-nummer ‘Stairway to heaven’, gezongen door Heart tijdens de memorial in het Kennedycenter.
Precies zoals Hans het zich had voorgesteld, is zijn afscheid verlopen. Na alle persoonlijke en soms emotionele toespraken genoten de aanwezigen van datgene waar Hans ook altijd van had genoten. Op de dag van de Arbeid, tegen 14.00 uur, namen de aanwezigen op de klanken van ‘Stairway to heaven’ vervolgens persoonlijk afscheid van Hans. Estel, de kinderen en zijn zussen keken toe. Ze zagen de pijn die ze zelf ook voelden. Ze zagen het verdriet bij deze en gene. Ook bij het personeel van Passi en vooral bij Irenka, die als laatste samen met John en gearmd met Petra, Hans in tranen herdacht.
Irenka, die gedurende de hele ceremonie buiten de mensen vriendelijk te woord had gestaan en voor sommigen alsnog een ijsje uit de ijskar had gemaakt. Mensen die niet wisten wat er zich binnen afspeelde. Zij wist het wel. Estel heeft haar op enig moment buiten nog een knuffel gegeven. Binnen was het verdriet. Buiten was het leven. Soms vloeit dat in elkaar over. Tranen vertellen dan hele verhalen. Een glimlach ook. Verhalen over de kou van ijs en de warmte van een afscheidsdag in mei. Over warmte tussen mensen maar ook hun strijd. Hans loste met vrienden wereldproblemen op aan de stamtafel bij Passi. Met een cortado, een bonbon en af en toe een minicoupe caramel-zeezout. Maar vooral met heel veel positieve aandacht, liefde en medemenselijkheid. De tranen vertelden dat verhaal. Bij Passi, met passie…
Dank je, Hans
Geert van den Munckhof 