heel plotseling
valt alles stil
net na
je laatste zucht
het aardse
met het hemelse
in een keer
overbrugd
zo ben je er
en zo niet meer
als strepen
in de lucht
begin wordt eind
de witte lijn
lost op
in vogelvlucht
al ben je daar
toch ben je hier
met steeds
een lijntje ingeplugd…
op plaatsen
waar ik even stond
kwamen er
woorden uit de grond
het waren
woorden van gewicht
ze vormden samen
een gedicht
dat ging toen langs
mijn been, gericht
rijmend op weg
naar mijn gezicht
de inhoud
maakte me wel blij
was grotendeels
gericht aan mij
bijna was ik er
voor gezwicht
toch hield ik stijf
mijn lippen dicht
want ergens in
die woordenbrei
stond slinks ‘corona’
er nog bij…
schrijverstasje
om gedaan
vroeg op de avond
weg gegaan
toetsenbord en
bluetooth aan
iphoneschermpje
blijft mooi staan
fijn, het werkt
ik ben voldaan…
kwart voor acht
in volle zon
een werk’lijk ware
warme bron
vóór wuivend koren
groene pracht
wel vier hectare
golvend zacht
om kunststof bank
ook korenaren
en stuk voor stuk
prachtexemplaren
verdwaalde groei
uit eigen kracht
wat is, dat is
kwart over acht…
een forse bries
blaast in mijn nek
laat eiken
stevig zuchten
de kraag
rechtop
rust in
mijn kop
kijk, en geniet
van luchten
terwijl ik zit
te wachten
wordt wat ik vind
verwaaid door wind
blust bruisend
mijn gedachten
en als ik uitkijk
over land
waait alles weg
niks aan de hand
van alle plekjes waar het kon
toch weer naar hier gekomen
waar ik aan dit gedicht begon
gevoed door rust en dromen
over stilte die van gekte won
en starheid weer liet stromen
een mooie woensdagavondzon
scheen net nog boven bomen…
heel even niks
geen woorden
en geen zinnen
geen plussen
en geen minnen
heel even
niks beginnen
geen covid, nee
en geen 5g
er valt toch niks
te winnen
nee,
even niks
heel even
geen gezeik
niemand
heeft ongelijk
‘t wordt avond
bij de eik…
op een plek
in frisse wind
valt er een rupsje
uit de eik
om me heen
is vooral stilte
groen en weiland
waar ik kijk
voor en achter
hoor ik vogels
geven van hun
zangkunst blijk
het bankje
waar ik nu op zit
een blaadje van
mijn been afstrijk
of ik er ben
of ooit zal zijn
dat weet het rupsje
uit de eik
het groene gras
en alle bloemen
buigen mee
met elke zucht
en in die stilte
van het fluiten
los ik op
in blauwe lucht
doorgroefd gezicht
waar de oorlog
uit spreekt
kijkt stil
voor zich uit
doorleefd…
totdat de zoon
de dochter
of het kleinkind
die groeven
laat spreken
en door heeft
dat heel even
over generaties heen
herinneringen blijvend
moeten
worden gedeeld
dus door geeft
hoe met
elke krans
van bloemen
telkens ook de cirkel
rond wordt gemaakt
overleeft…
het plein waar niemand zich bevindt
geen mens die nog zijn huis verlaat
slechts ochtendzon en koele wind
blaast licht en luchtig over straat
ik loop en kijk en zie een kind
dat speelt en in zichzelf praat
over knuffelberen die het vindt
maar niet weet waar dat over gaat
zo onbevangen, weerloos, blind
zoals het in de wereld staat
en binnen steeds weer beren vindt
bij wie niet meer naar buiten gaat…
Geert van den Munckhof 