Ga toch fietsen!

Nog een kwartiertje is het zaterdagochtend. Rondje gefietst, via de 200-jarige eik -waar nog steeds het eikenprocessierupsennest dreigend boven het bankje hangt- naar de plek onder de drie bomen, op de T-splitsing Dr. Droesenweg – Schadijkerweg. Hier heeft afgelopen week nauwelijks zwerfvuilvolk gepauzeerd, constateer ik tevreden. En misschien was de Plus-aansteker toch niet leeg, want die zie ik ook niet meer.

Afijn, op dit moment dus heerlijk toeven. Rechts van me hoor ik het regelmatige geluid van de sproei-installatie, die nog wat extra water toevoegt aan het veld, na de regenbui van vannacht. De temperatuur meet een aangename 24 graden en dat is toch bijna 20 graden minder dan gisteren. Ook fijn. Maar daar wil ik het eigenlijk helemaal niet meer over hebben. Record gebroken. Klaar. Wachten op het volgende record dat er ongetwijfeld gaat komen en verder muil houden.

Excuus voor mijn taalgebruik. Misschien komt het omdat ik gisteravond Jinek nog heb gezien, waar zangeres Merol te gast was. Haar liedje ‘Hou je bek en bef me’ was onderwerp van gesprek. Interessant. Ook Johan Derksen vond dat. Hij zat aan tafel omdat hij een aantal benefietconcerten organiseert voor de Katwijkse blueszangeres Aleksandra, oftewel AJ Plug. Tevens zijn chauffeur, omdat het bluesinkomen geen vetpot is. En behoorlijk ziek. Slokdarmkanker.

Mooi gebaar van bluesliefhebber Johan Derksen. Het concert op 10 augustus is in de Bonte Wever en op 22 augustus in Katwijk. Veel muziekcoryfeeen hebben hun medewerking toegezegd. Merol mocht ook komen, bood Johan spontaan aan. ‘Als je geen vieze liedjes zingt’, voegde hij er met een ondeugende blik aan toe. Jinek zelf bleef wat moeite houden om de titel van Merol’s liedje uit te spreken, omdat ze, zoals ze zei, ‘ook ouders thuis had zitten’.

Dubbel afijn. De kerklok van Meterik slaat half een. Talkshowhostpresentatrice is ook maar gewoon een beroep en zwerfvuil is er wel op meer plaatsen. Een associatie die in mijn hoofd opkomt en die ik daarom hier opschrijf. Waar die associatie vandaan komt, is me zelf niet helemaal duidelijk. Misschien omdat het allemaal wat veel is, wat je ongevraagd over je heen krijgt? Maar je hoeft toch niet te kijken? En je hoeft het toch ook niet op te schrijven?

Driedubbel afijn. Soms heb je van die buien. In de Volkskrant vanochtend ging het over The NewTantra. Vijf oud-cursisten komen aan het woord. Ze schreven zich in voor de workshop, verwachtten seksuele bevrijding en persoonlijk groei, maar het voelde uiteindelijk allemaal anders. Al met al ben ik nu eigenlijk benieuwd wat tantrameester Alex Vartman van het liedje van Merol vindt. En valt het grapje van Johan Derksen aan Jinek’s tafel over zijn ex-vrouw ook onder de noemer machtsmisbruik?

Gelukkig is het niet meer zo warm. Het is zaterdagmiddag een uur. Ik hou m’n bek en ga fietsen!

Zooi…

Een buitenverhaal. Op een plek die elke keer als ik er weer zit, méér vervuild is dan de keer daarvoor. Hoe langer ik er naar kijk, hoe meer mij het gevoel bekruipt dat we met z’n allen niet meer te redden zijn. Als er op een rustige zitplek, net buiten Meterik, al zo gemakkelijk zoveel rotzooi wordt achtergelaten, hoe moeilijk wordt het dan om het afvalprobleem van de wereld op te lossen.

Afijn. Op een zondagmiddag heb ik weleens vaker van die confronterende, moedeloos makende wereldverbeterende gedachten. Het is het eerste dat bij me opkomt, terwijl ik ga zitten en om me heen kijk. Achter een boom ligt de meeste troep. Gebruikte servetten. Snoeppapiertjes en lege aluminium bakjes. Veel lege blikken en hier en daar een leeg pakje sigaretten. Als ik het van dichterbij bekijk, dan zie ik binnen- en buitenlandse merken, zowel op de blikken als op de sigarettenpakjes.

Terwijl ik me afvraag waar het aan ligt dat mensen zo gemakkelijk hun troep achterlaten, valt mijn oog op een achtergelaten folder. ‘Meer kopen, meer korting’ staat er prominent links boven in de hoek. Misschien is het dat wel, bedenk ik me. We hebben gewoon te veel en dan nog worden we voortdurend aangezet tot meer. Zeker als er korting wordt gegeven.

Wrang dat die folder nu gewoon tussen de andere troep ligt. Maar misschien ook wel heel goed en tekenend voor de situatie. Voor elke rustzoekende toerist, fietser of wandelaar die hier plaats neemt tussen de rommel is het mogelijk een bewustwordingsmoment. Na de eerste ergernis over de rotzooi is het in tweede instantie misschien wel een stimulans om eens na te gaan hoe het eigen koop- en opruimgedrag is.

Ik zag dat het kermis was in Meterik, toen ik hier naar toe fietste. Vertier rondom de kerk. Veel fietsers die hier voorbij komen om te genieten van de feestelijkheden. De meesten weten waarschijnlijk niet aan welke rommel ze voorbij komen. Hoewel ze langs hun route met grote waarschijnlijkheid ook al het een en ander in de berm hebben zien liggen. Wie weet, misschien zelf wel iets hebben weggegooid.

We doen het zelf. Het wel of niet weggooien en -gelukkig- zo nu en dan ook het opruimen. Of er over schrijven. Ik laat het voor nu bij het laatste. Maak nog wat foto’s ter illustratie en besluit het verhaal te delen. Ik troost me met de gedachte dat er op deze plek toch nog steeds méér groen is dan zwerfvuil. Met een opgeruimd gemoed (zucht) fiets ik weer naar Horst. Richting terras. Iets te drinken kopen…