als alles slechts illusie is
het liken en het haten
fiducie zelfs illusie is
als meten zonder maten
hoe zou je ‘t dan omschrijven
dat grijze en dat grauwe
en als je al de woorden vind
zijn die dan te vertrouwen
als zinnen bange bootjes zijn
kapseizen en benauwen
als het de laatste loodjes zijn
maar niet te onderbouwen
als alles echt illusie is
wat zou je dan nog laten
als alles slechts illusie is
wat zou je dan nog praten
als alles echt illusie is
wie zou je dan verlaten
verlangen zonder grenzen
is streven zonder eind
kun je niet beter wensen
wat dat streven juist verkleind
dat je niet hoeft te zoeken
naar dingen in ‘t verschiet
dat het juist heel dicht bij je is
en dat je dat dan ziet
niet eindeloos maar streven
of zoeken naar de zin
want van je hele leven
ben jij steeds het begin
de weg
naar de zon
ligt in de schaduw
de schaduw
die ik zelf
werp op het pad
ik zie de zon
als ik de schaduw
achter me laat
Geen idee
Wat er komt
Of het schrijven
Verstomd
Zonder woorden
Van waarde
Net als alles
Op aarde
Zie het blauw
Van de lucht
Na het grauw
Van de regen
Denk ‘nou, nou’
Als ik zucht
Handen vouw
Hoop op zegen
wat moet ik er van vinden
van alles dat er fout gaat
als alle tijd, daarmee gemoeid
van goede dingen af gaat
de energie van al wat mis is
die heeft zo’n negatieve lading
ik denk weleens, wat ongewis is
daar zit heel weinig van mijn gading
ik weet het niet, ik vind wel wat
maar tijd te weinig en te kort
dus focus ik me meer op dat
waarvan ik, hoop ik, blijer word
de wolken
hangen laag vandaag
alsof ze fluisterstil
wat willen zeggen
wit en wijs
wat uit gaan leggen
nog vóór de wind
ze heeft verdreven
die wolken niet
het woord wil geven
dan worden
witte wolken grijs
vlak achter un kepèlke
-ge kunt tur ma net door-
dao stiët en hiël klein benkske
vlak beej en stiënse moor
ge zit dao lekker oet de weend
ma kunt tur biëstig wiënig doon
ut benkske raakt de moor untreent
ôp ‘t stuupke passe net oow schoon
ge kunt tur zitte, nauwliks dreije
ma hooft teminste neet te staon
en zödde toch waat wille beije
da kunde nao de veurkant gaon
wolken liggen loom
in lagen
op en in en bij elkaar
en ik, ik zit me af te vragen
ziet hij mij ook
hier bij de boom
was hij erbij
de laatste dagen
zag hij zichzelf daar op de baar
ik zou het hier wel kunnen vragen
of later
aan die wolken daar…
Geert van den Munckhof 