Getekend…

Twee tattoo’s gekocht, net na de middag op de kindermarkt. 25 eurocent per stuk. Ze werden vakkundig met een nat washandje aangebracht. De inzet en zorgvuldigheid waarmee dat gebeurde was bewonderenswaardig en vertederend. Een creatief idee van een viertal kids. Actief de boer op en de bezoekers aan de kindermarkt -toch weer duizenden in getal- iets aanbieden waardoor ze verrast, vertederd en vervolgens overtuigd werden om tot koop over te gaan.

Menigeen is zo vanmiddag ‘getekend’ voor het leven. In ieder geval toch voor de duur van deze zondag. Een zondag waarop ik me ook had voorgenomen om te schrijven. Over de afgelopen dagen en misschien wel over afgelopen woensdag. Zodoende ben ik later in de middag met iPad en zitkussen achter op de fiets vertrokken, naar een inspirerende plek in Horst. Eerste gedachte was om bij Trudy te gaan zitten, maar die plek was bezet door twee mensen. Toen ik daarna langs het water van de Kasteelse bossen fietste, wist ik het zeker dat ik over woensdag wilde schrijven. Over het afscheid van Maartje…

Het was druk op het strand. Er lagen mensen te zonnen. Maar het was lang niet zo druk als woensdagmiddag, toen de herdenkingsdienst van Maartje Truijen er werd gehouden. Ik kon daar zelf niet lijfelijk bij zijn maar een aantal indrukwekkende momenten heb ik op foto’s mogen zien. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat er zo’n 750 personen aanwezig waren. Maartjes kist stond op de grens van water en zand.

Tijdens de dienst zwommen er zo nu en dan nietsvermoedend kinderen voorbij, vertelde mijn betrouwbare bron me. Spelend en plezier makend. Onverwacht toch helemaal passend bij de gelegenheid. En zeker passend bij Maartje, als ik de honderden en honderden reacties en condoleances op social media goed heb geinterpreteerd. Reacties, onder andere van haar collega’s van Spring Kinderopvang, waar ze werkte. Maar ook van heel veel ouders die al jarenlang hun eigen kinderen aan Maartjes goede zorgen toevertrouwden.

Als jonge mensen plotseling afscheid moeten nemen van het leven, dan ijlt het ongeloof nog heel lang na. Ongeloof over wat op een zwarte dag in één keer pijnlijk waar is geworden. Op het ene moment nog een gewaardeerde en waardevolle plek in dit leven, en dan -abrupt en zonder overgang- op het andere moment ‘elders’. Met niets daartussen, lijkt het. Net als zand en water op het strand. Voortdurend meebewegend met elkaar. Het zand laat het water niet los en omgekeerd.

Op de grens tussen zand en water. Het was de plek waar Maartje afscheid nam. Van iedereen daar op het strand. En zonder dat ze het zich bewust waren, ook van de spelende kinderen achter haar in het water. Van de mensen die links van haar op het strand van de zon genoten. Of tekeningen maakten in het zand. Net als vandaag. Ze nam afscheid door voortaan juist daar te zijn waar iedereen is. Zelfs bij hen die het niet weten. En zeker bij hen die haar nooit zullen vergeten. Elke dag opnieuw. Neemt ze afscheid en begroet ze. Tussen zand en water. Beweegt ze mee en laat ze niemand los. Verdrietig getekend voor het leven maar ook… verrast, vertederd en in eerbied daarvan overtuigd…

Voor Erwin, Job, Elle en Anne
en voor iedereen om Maartje heen

, , ,

  1. #1 door Jet op 27 augustus 2017 - 21:30

    Prachtig Geert! Ze zal enorm gemist worden door vele!

  2. #2 door Petra op 28 augustus 2017 - 09:10

    Erg mooi geschreven , vertederend en vol liefde voor de medemens

  3. #3 door Monique Coenen op 28 augustus 2017 - 09:31

    Ha Geert, dit is zo hartverwarmend!!. Dankjewel. Ben nu nog trotser op onze Maartje. De pijn van haar gemis is immens groot. Het besef wie en wat haar gezin moet missen is schrijnend.
    Zouden we een kopie van deze tekst mogen hebben?
    Monique en Jacques Coenen
    ouders van Maartje.

  4. #5 door Ruuth op 28 augustus 2017 - 10:46

    Wow, prachtig! We missen Maartje! 💟

  5. #6 door Jeannette op 28 augustus 2017 - 15:21

    Heel mooi verwoord, Geert. Het is nog steeds niet te bevatten dat we Maartje nooit meer zullen zien. Niets maar dan ook niets biedt troost of kan haar ploselinge overlijden rechtvaardigen….😔
    4ever in our💞

  6. #7 door Franca op 28 augustus 2017 - 18:05

    Deze tekst zal voor velen in Horst “voelbaar” zijn, want je hebt het prachtig verwoord. Kippenvel

  7. #8 door Will Gielen op 30 augustus 2017 - 11:26

    Wat een mooie versterkende woorden. Dit is leed delen.

  8. #9 door Jac. Truijen op 30 augustus 2017 - 19:03

    Dag Geert,
    Wat een mooi beeld van deze dag. Ook ik heb het afscheid van Maartje mogen ervaren als een heel speciaal en uniek iets. Wat blijft zijn de warme herinneringen aan haar en het diepe respect voor Erwin en zijn gezin.
    Groetjes,
    Jac. en Annie

  9. #10 door Jac. Truijen op 30 augustus 2017 - 19:03

    Dag Geert,
    Wat een mooi beeld van deze dag. Ook ik heb het afscheid van Maartje mogen ervaren als een heel speciaal en uniek iets. Wat blijft zijn de warme herinneringen aan haar en het diepe respect voor Erwin en zijn gezin.
    Groetjes,
    Jac. en Annie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Noteer je emailadres als je via mail geïnformeerd wil blijven over nieuwe posts op deze blog.

    Doe mee met 674 andere volgers

  • Als je het leuk vindt om een verhaal te horen, kan dat hieronder…

%d bloggers liken dit: