Geluid van de stilte…

Zittend op het bankje buiten bij Gember zie ik mensen voorbij lopen. Bijna half elf maandagochtend. Ik zie ze voorbij komen, een voor een met een duidelijk doel denk ik. Of niet. Rare gedachte die nu me te binnen schiet. Vorige week heb ik twee afscheidsbijeenkomsten mogen begeleiden als uitvaartspreker. Twee mensen zullen hier niet meer voorbij wandelen…

Een half uur geleden heb ik thuis de link bekeken die Leon op mijn tijdlijn deelde. Een Oekraïense zangeres zong een lied voor haar thuisland op het podium van André Rieu. Leon was daar vorige week blijkbaar live bij aanwezig in Maastricht. Hij was door het lied geraakt, schreef hij. En hij was niet de enige, zag ik in het filmpje dat er op het Vrijthof van was gemaakt.

Hoeveel mensen zullen nooit meer door de straten van bijvoorbeeld Kiev, Charkiv of de Donbas lopen? Het lied raakte mij ook. Nou ben ik toch al gevoelig voor tranen en emoties die groot in beeld verschijnen. De emoties herken ik, maar tegelijk voel ik ook de afstand van de camera die dat van ver heel close registreert. Ik denk aan de ‘zakelijkheid’ van de montage waarin daarna zorgvuldig de beelden aan elkaar zijn geplakt, van de zangeres, van André en van geëmotioneerde mensen uit het publiek.

Het werkt wel. En het live moment in Maastricht heeft ongetwijfeld echt mensen geraakt. Degene die er daarna een filmische montage van maakte, heeft dat mogelijk ook met de beste bedoelingen gedaan. Oké, er zit een heleboel commercie achter, maar laat ik dat nu eens even achterwege laten en me concentreren op de positiviteit van de gedeelde emotie. 

Het Vrijthof zat vol met mensen die even meeleefden met het verdriet van Oekraïne dat hoorbaar was in haar stem. Misschien hoorden ze ook de vastberadenheid en de kracht van het land in het geluid van het mannenkoor dat haar zang begeleidde. Maar toch. Allemaal op afstand. Net als ik hier op het bankje bij Gember. Waar allemaal mensen voorbij lopen die er nog zijn. 

Afgelopen zaterdag zijn er ook opnamen gemaakt van de afscheidsdienst die ik mocht begeleiden. Daar zijn emoties eveneens bewaard in beelden en klanken. Ik kreeg op het eind tranen in mijn ogen bij het op een stevig volume afgespeelde ‘Sound of Silence’ van Disturbed. Dat was toen iedereen persoonlijk afscheid nam, voorbij liep of even stilstond bij degene die nooit meer door Horst zou wandelen. En hier, op het bankje, denk ik er aan terug. In mijn hoofd hoor ik zijn lied en, in relatieve stilte, omarm ik het leven.

het geluid 
van de stilte
in het levende lied

verdrijft iets van
de kilte en 
het stille verdriet

heel even 
een beetje
meer is het niet

de tranen
die zijn er pas
als je ze ziet