Hartritme…

Zaterdagnacht 02.00 uur wakker geworden. Hartritme bagger. Opnieuw. Zo’n beetje precies een jaar na de laatste keer in 2019. En het jaar daarvoor in 2018 en het jaar daarvoor in 2017. De cardioloog zei toen dat als je een hartritmestoornis moet hebben, je het best die van mij kunt hebben. Boezemfibrilleren en je kunt er 100 mee worden. Nou, daar gaan we dan maar voor. Maar evengoed voelt het vervelend. En moet je er iets aan laten doen, liefst binnen 48 uur.

Zondagmiddag om 14.00 uur dus toch maar de Eerste Hart Hulp gebeld om te overleggen hoe we deze keer mijn fladderende hart weer tot bedaren zouden kunnen brengen. In overleg besloten om me maandagochtend heel vroeg te melden bij de hartpoli om, mocht de dysritmie er dan nog zijn, opnieuw een cardioversie te ondergaan. Dat is met twee stroompeddels een elektrische impuls aan het hart geven om dat als het ware te resetten.

Ik stel me dat voor net zoals je het wel eens op tv ziet, als ze iemand met zo’n AED (Automatische Externe Defibrillator) reanimeren, maar dan wat beter voorbereid. En minder drastisch. En georganiseerder. Ik was namelijk niet alléén maandagochtend. In totaal lagen er drie lotgenoten, ieder op z’n eigen kamer. ‘Drie stuks’ hoorde ik iemand van het medisch personeel in de gang aan een collega melden. Ik was de eerste van het rijtje. Anesthesist, arts en verpleegster kwamen om 8.05 uur mijn kamertje op en om 8.25 uur werd ik weer wakker. Gepiept.

Zelf ben je overigens voor een minuut of 10 onder narcose, dus van die stroomstoot merk je verder niks. Het hart wel. Dat klopt nu weer regelmatig en ik hoop dat dat een hele tijd zo blijft. ‘Je kunt het een week later weer krijgen, maar het kan ook pas over tien jaar weer terugkomen’. Met die uitspraak van de cardioloog uit 2017 nog vers in mijn geheugen ben ik nu thuis en moet ik weer even wennen aan mijn geresette hart. Of het hart aan mij, want ergens zal er toch wel een oorzaak zijn. Alleen weet niemand welke dat is.

Enfin, het zit er weer op. Ik kan me weer volop concentreren op het maken van mijn boek. Dat ik dat de werktitel ‘Waar het hart vol van is…’ heb meegegeven is puur toeval, voor zover toeval bestaat. Feit is dat het boekproject op de crowdfundsite voordekunst.nl staat en dat je daar, als je dat wil, kunt vóórintekenen om het straks ook daadwerkelijk in handen te krijgen. Columns, gedichten en -via QR-codes- doorlinkopties naar muziek en beeld.

Ben ik dat potverdorie toch vergeten te vertellen aan de anesthesist. Wie weet, volgende keer…

tikt niet lekker
‘s nachts in bed
bagger ritme
naatje pet

eerste harthulp
je van het
200 joule
er op gezet

wakker weer
en gereset
nog twee te gaan
drie stuks is vet…

10 minuutjes
maar gemist
lang leve de
anesthesist

1 Comment

  1. Ja Geert, zo gaat dat. Wij kunnen in ieder geval nog zeggen dat we een hart hebben. In spreekwoordelijke tegenstelling tot anderen. Wellicht moet je de titel aanpassen naar, “waar het hart van overloopt” . Desalniettemin wens ik je een goede gezondheid toe.
    Gr Toine.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s