Familieband

De rek is eruit. Heel langzaam ontstaan maar het is onmiskenbaar. Wat door momenten in een gezamenlijk leven van broers en zussen tot een onbreekbare band lijkt te zijn gesmeed, wordt door diezelfde tijd stukje bij beetje aangevreten. Het begint met hele kleine scheurtjes. Goed te overzien en nauwelijks van invloed op de gehechtheid aan elkaar. Toch?

Zo lijkt het. Maar als het er meer worden of de scheurtjes worden groter, dan lopen ze soms ongemerkt in elkaar over. Ze worden breder en onoverzichtelijker. Waar kwam dat ene scheurtje ook alweer vandaan en waardoor is de afstand nu ineens zo groot geworden? Als die zometeen gaat raken aan die barst daar, dan… Ach, dat zal toch niet? Zo’n ijzersterk verbond, ooit onuitgesproken en vaak zelfs hardop benoemd, daar zal toch niet de klad in komen?

Jawel. Want de rek gaat eruit. De elasticiteit, die ons steeds opnieuw naar elkaar toe trekt, wordt minder. Wat uiteindelijk overblijft is enkel touw. Stug en schurend. Dus ook daar komen rafels aan. Het verbindt ons nog maar dat is van een andere orde. De vanzelfsprekendheid ontbreekt. Als het laatste eindje uit de handen glipt, of min of meer bewust wordt losgelaten, dan is zelfs naar elkaar toetrekken geen optie meer.

Hoe het komt dat de rek verdwijnt? Waarom dat laatste eindje touw -wat ons nu nog bindt- uit de handen glipt? Ik weet het niet. Ontwikkelingen. Keuzes. Tegengestelde krachten. Een combinatie van factoren? Dingen gaan zoals ze gaan? Het kan allemaal zomaar zijn.

Maar is het onherroepelijk, vraag ik me nu vooral af. Of is er een mogelijkheid van ‘nieuwe elastiek’? Een vernieuwde band? Durven we dan wèl te erkennen dat rek van twee kanten komt? En dat daar waar de één trekt, de ander misschien eerst even wat moet laten vieren, voordat definitief wordt losgelaten? Dat het zelfs pijn kan doen als dat in één keer eenzijdig gebeurt…

Hoe dan ook, de rek is er nu uit. Te vaak en te veel gespannen. Te weinig gevierd of te veel laten vieren. Door overmacht. Door onmacht. Wat dan ook. Misschien knopen we straks nog wel wat eindjes aan elkaar. Of leggen we hier en daar een noodverband. Maar de familieband van toen? Nee, die band is weg. Kort nadat het elastiek mijn handen striemde, vroeg ik me af hoe die eigenlijk ook alweer was…

4 Comments

  1. Heel herkenbaar, helaas, maar werkelijkheid. Je hoort en ziet het steeds meer……. zeer intens gevoelig geschreven, kwetsbaar en zielroerend …….bijzonder sensibel……

  2. Mooie overpeinzing Geert! Zo gaat het in het leven. Je ontwikkelt je, komt anderen tegen, je verandert, krijgt andere interesses en zo zijn er nog diverse (on)mogelijkheden te benoemen. Gelukkig is het niet bij iedereen zo. Ik denk dat anderen die plaats ondertussen ingenomen hebben en jou touwtjes hebben aangereikt.

  3. Lees eens het werk van Ivan Böszörményi-Nagy, Belangrijke geleerde op het gebied van gezins- en contextuele therapie. Basis: verticale banden (familiebanden en dus bloedbanden) zijn niet door te snijden. Verticale banden wel (echtgenoot, vriend etc).

    Al is het lijntje nog zo dun en vezelachtig en is de rek eruit……familie blijft altijd je familie. je vader blijft je vader, je zoon je zoon, etc. Dat het lastig kan zijn met familiebanden, jazeker.

    Misschien interessant wat van Nagy te lezen, hij is wel ee wetenschapper.. Toegankelijker en ook goed zijn boeken van Else-Marie van den Eerenbeemt zonder twijfel een Nederlandse kanjer op dit gebied.

    sterkte, Diny

  4. Het kon wel voor mij zijn geschreven Geert ,
    En zo Pijnlijk iedere dag weer .
    Ze weten niet , wat dit met iemand doet ,

    Groetjes Nel .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s