Onlangs werd op mijn tijdlijn de voordracht van een gedicht gedeeld. ‘Ballad of the old lovers’ van Samuel John Hazo. Hij droeg het zelf voor, op een indrukwekkende manier. Ook de inhoud van het gedicht raakte me. Ik heb de tekst bewaard om het nog meer op me in te laten werken. Bovendien besloot ik de uitdaging aan te gaan om er een hertaling van te maken. Hieronder de originele tekst en daaronder mijn hertaling. Tenslotte de link naar de voordracht zelf. Geniet!
BALLAD OF THE OLD LOVERS
(Samuel Hazo)
“Your body’s slowed down, my dearest dear.
Your body’s slowed down, my dearest.”
“I’m aging, my dear—just aging, I fear.
Each day I keep growing older…
The birds in the trees may never freeze,
but the blood as you age grows colder.”
“Remember the days when we used to play
and hug on the sheets of the bed there?
You’d touch me here and touch me here,
and then we would wrestle together?
Instead we lie now like the dead there
and listen all night to the weather.”
“Remember the money we managed to save
and planned to enjoy in our sixties?
Well, sixty has come, and sixty has gone,
and what have our savings returned us
but travel in season without a good reason
and tropical sunlight that burned us?”
“Remember the friends we knew, we knew,
when we and our friends were younger?
Where have they gone, and why don’t they write,
and why have the decades divided
all those not alive from those who survive
no matter how well they’re provided?”
“But why blame our fears on the innocent years?
They’re gone and beyond re-living.
Since death’s quite efficient, and time’s insufficient,
is it asking too much to forgive us
for wanting to stay till the end of the day
and love what the years can still give us?”
“So give me a kiss, my dearest of dears,
and sleep by my side forever.
Let the years come, and let the years go.
We treasure what nothing can sever.
In touch or apart is the same to the heart.
Until death parts us not, we’re together.”
Hieronder mijn hertaling van het gedicht in het nederlands. Ik heb geprobeerd zo dicht mogelijk bij het origineel te blijven en toch het rijmschema te handhaven. Ben ik daarin geslaagd? Als je suggesties hebt waar het beter kan, dan hoor ik dat graag.
BALLADE VAN DE OUDE GELIEFDEN
“Je lichaam wordt langzamer, m’n liefste lief.
Je lichaam wordt langzamer, lief.”
“Ik word ouder, lieve, gewoon ouderdom zie je.
Elke dag word ik steeds weer wat ouder…
Vogels in bomen, blijven ‘swinters nog komen,
maar het bloed in ons lijf wordt steeds kouder.”
“Weet je nog, de dagen dat we stoeiden
en elkaar knuffelden op dat bed daar?
Je raakte me hier en je raakte me daar,
en dan vochten we speels met elkaar?
Nu liggen we hier en bewegen niet meer
horen enkel de regen nog maar.”
“Weet je nog het geld dat we spaarden
om als zestigers van te genieten?
Nou, die zestig die kwam en die zestig die ging,
en wat heeft dat gespaar ons gegeven
behalve reizen die we deden zonder geldige reden
en tropische hitte die ons heeft verdreven?”
“Weet je nog, de vrienden die we kenden, die we kenden,
toen wij en onze vrienden jonger waren?
Waar zijn ze gebleven, waarom schrijven ze niet,
en waarom vervreemden we al die jaren
van hen die niet bleven en van hen die nog leven
ongeacht hoe succesvol ze waren?”
“Maar waarom onze angst wijten aan vroegere tijden?
Die zijn voorbij en komen nooit weer terug.
Omdat de dood definitief is, en de tijd relatief,
is het teveel gevraagd om ons te vergeven
dat we door willen gaan tot de dag is gedaan
en de jaren genieten die we samen nog leven?”
“Dus geef me een kus, m’n liefste lief
en slaap aan mijn zij voor altijd.
Laat de jaren maar komen en laat ze weer gaan.
We raken de schat van de liefde nooit kwijt.
Bij elkaar of apart is egaal voor het hart.
Tot de dood ons niet scheidt, zijn we samen.”
En hieronder de meester zelf. Wat een indrukwekkend voordracht.. En wat een prachtig gedicht van Samuel John Hazo!
Geert van den Munckhof 