vlakbij waar ooit
een kruisbeeld stond
markeert een hart
gewijde grond
opvallend,
liefdevol, markant
dat hart,
getekend in het zand
mijn ouders hebben
heel misschien
de hartjestekenaar
gezien…
die even bij hen
heeft gewacht
en toen dat hartje
heeft bedacht
straks waait en regent
alles blank
nu, uit de grond
van mijn hart, dank
als je in de donkere nacht
opnieuw je spoken weer verwacht
dan zul je zien, ze zijn erdemonen, eerst beklemmend groot
gaan met de zon een beetje dood
zijn overdag veel kleinerdus kijk je spoken ‘s avonds aan
vertel ze dat het licht der maan
de zon steeds al laat ziendemonen krimpen dan gestaag
net als de knopen in je maag
en je zult zien, da’s fijner
Geert van den Munckhof 